Jacqueline de Croÿ: ‘Casey Bohun, a 3-years old victim’

Casey Bohun 1

Casey Bohun, a 3-years old Zandvoort victim

Jacqueline de Croÿ – 29 mars 2004

Aged three, Casey Rose Bohun lived with his mother and the companion of her mother when she disappeared on August 5 1989 from her house of the street 94A in the north of Delta (British Columbia – Canada).It was 5h38 morning when she was seen for the last time, sleeping in its room. At 9h30, her bed was empty and she was never seen again since. Four years after, a witness would have seen Casey at Kamloops, but the investigation was unfruitful. This same year 1993, a lie detector released the biological father of the child of the suspicions which weighed on him. In 2001, another child of the father of Casey was withdrawn from his guard by the authorities of Kamloops. One month after, the mother of Casey committed suicide while jumping of the Bridge of Patulo in the river Fraser in Delta. The investigation was never closed.

In February 2004, a collaborator of the Foundation Princess of Croÿ recognizes Casey Bohun on photographs of CD-ROM of the paedophile network of Zandvoort and which are published on a Dutch website. The comparative analysis of the photographs was carried out and shows a matricial difference of 342.864 between the photograph of CD-ROM, and the one of Casey Bohun, which indicates a recognition to 90%.

Officier Leeson of the Serious Crime Section of the Canadian Police of Delta has contacted the Foundation in Belgium for the investigation. Months after the discovery, the Belgian authorities are still not interested and hace not yet followed the exemple on their excellent Canadian collegues.

http://fondationprincessedecroy.morkhoven.org/07-Casey_Bohun_en.htm

Jacqueline de Croÿ: ‘De moord op Gina Pardaens-Bernaer’

Gina Pardaens-Bernaer vermoord

† Novembre,15 – 1998 †

Gina Pardaens-Bernaer, een sociaal werkster, was in juli 1998 bij de Werkgroep Morkhoven gekomen, in de tijd dat Morkhoven het Zandvoort-netwerk ontdekte. Ze had onderzoek gedaan naar het dossier-Schadwald, zogenoemd naar de jongen die 11 jaar daarvóor op 11-jarige leeftijd in Duitsland verdwenen was.. Het onderzoek naar die zaak had de Werkgroep Morkhoven op het spoor van de Zandvoort-zaak gebracht. Via de stiefvader van het kind, Rainer Wolf, kwam Gina al gauw op het spoor van de betrokkenheid van de Duitse geheime dienst bij de verdwijning van de kleine Schadwald.

Op datzelfde moment begon ze problemen te krijgen met haar telefoon, fax en internet-verbinding. Ze werd regelmatig gebeld door iemand die na een lange stilte de verbinding weer verbrak. Belgacom, die het monopolie bezat wat betreft telefonie in België, was niet in staat de oorzaak van de telefoon-problemen en de anonieme telefoontjes te ontdekken. Het zei dat hun onderzoek had uitgewezen dat er een tweede lijn op haar telefoon aangesloten was, terwijl zij die tweede lijn nooit had aangevraagd, en dat er ‘een draadje los was’.

Het was Gina Pardaens-Bernaer die een copie had gemaakt van een van de Zandvoort CD’s en die naar de organisatie ‘CIDE” had gestuurd, die hem op zijn beurt weer aan Interpol deed toekomen. Ze had een ‘snuff-movie’ ontdekt waarin de verkrachting en de moord op een klein meisje te zien waren en waarop ze een vroegere compagnon van Michel Nihoul ontdekt had, de man die wegens de Dutroux-zaak bekend is geworden. Op een dag hielden een paar mannen haar staande terwijl ze op reis was met de trein, waarbij ze haar toevoegden dat ze met haar onderzoek moest ophouden. Vanaf dat moment reisde ze voortaan per auto, maar al snel merkte ze dat ze gevolgd werd. Ze noteerde de nummerplaten van de auto’s die haar volgden, een ervan was een grijze Mercedes waarvan later zou blijken dat hij het eigendom was van de ex-chauffeur van de Dolo-bar, het hoofdkwartier van Michel Nihoul in Brussel, waar hij al de politie-agenten placht te ontmoeten van wie de onderzoeken naar kindermisbruik-netwerken ‘mislukt’ waren.

Ze had met José Desart samengewerkt aan het televisie-programma “Faits Divers’ van de RTBF. Ze werden beiden door de Criminele Recherche ondervraagd over het geval Schadwald. De politieagenten waren eerder benieuwd naar haar banden met de Werkgroep Morkhoven, dan dat ze geïnteresseerd leken in de verdwijning van het kind. Het verhoor kwam op haar ‘heel intimiderend over en het leek duidelijk de bedoeling om van haar te weten te komen wie haar bronnen waren’, zo verklaarde ze tegenover de krant ‘De Morgen’.

De belagingen via telefoon werden steeds heftiger. Ze ontving doodsbedreigingen van mensen van wie de stemmen door een elektronisch apparaat vervormd klonken. Op een dag, nadat ze op zo’n manier twee keer telefonisch bedreigd was, werd haar zoon door een auto van zijn fiets gereden, waarna de de auto doorreed zonder te stoppen.

Vier maanden nadat Gina Pardaens-Bernaer begonnen was met de Werkgroep Morkhoven samen te werken, belde zij Jan Boeykens op, de voorzitter van die vereniging. Dat was op de avond van 14 novermber 1998. De telefoonverbinding werd dermate gestoord dat ze moeite hadden elkaar te verstaan, maar hij begreep dat ze weer nieuwe doodsbedreigingen had ontvangen. ‘”Met wat ik heb ontdekt, gaat óf Belgie ontploffen, óf ik word vermoord”, zei ze.

In diezelfde nacht, tegen zonsopgang op 15 november, werd zij in het wrak van haar auto aangetroffen. De auto was onder een brug gecrashed. Er werden geen remsporen aangetroffen op de plek van de crash. Daarom is het aannemelijk dat de remmen van de auto onklaar gemaakt waren. De foto van de verongelukte auto maakt verder commentaar overbodig.

België is nooit ontploft. De moord werd op geen enkele manier door de politie onderzocht. Niet lang daarna werd in het bureau van haar advocaat, Arnould, ingebroken, waarbij een paar dossiers gestolen werden.

De leden van de Werkgroep Morkhoven, die Gina Pardaens-Bernaer enorm bewonderden, waren zeer aangeslagen door de moord. Hij had voorkomen kunnen worden als de politie haar plicht had gedaan. De Zandvoort Gedenkdag die wegens de tiende verjaardag van de ontdekking van het netwerk gehouden wordt, zal mede gehouden worden om haar te eren.

Vaarwel, Gina, we zullen je nooit vergeten.

Bron: http://droitfondamental.eu/07-zandvoort-gina_pardaens-bernaer-nl.html

http://pedocriminel.blogspot.be/2013/05/la-fondation-princesse-de-croy.html

http://fondationprincessedecroy.morkhoven.org/07-Zandvoort-Gina_Pardaens-Bernaer-nl.htm