Justitie Antwerpen: Proces Marcel Vervloesem – Foto’s

Het Nieuwsblad
Het Nieuwsblad 1

Foto: De riooljournalist Yvo Meulemens van Het Nieuwsblad die steeds wilde verhalen schrijft over Morkhoven-activist Marcel Vervloesem waardoor deze steeds vervolgd wordt

Meulemans was de enige journalist op de zitting van het hof van beroep van Antwerpen van 1.10.2014 waarop Marcel Vervloesem zich na 4 maanden onterechte opsluiting in 2012, kon komen verdedigen. Hij noemde de Morkhoven-activist een ‘zelf-verklaarde pedo-jager’, ‘pedofiel’, ‘psychiatrische patiënt’, ‘laffe stroper’ maar schreef geen woord over de kinderpornozaak Zandvoort die door de Turnhoutse justitie werd dichtgedekt.
Bij het verlaten van het gerechtsgebouw op 1.10.2014 zei hij tegen Morkhoven-voorzitter Jan Boeykens dat hij (na meer dan 10 jaar) ook over de 30-processen-verbaal inzake de zedenfeiten met jongetjes van de genaamde V., de nonkel van het verse ‘slachtoffer’ van Marcel Vervloesem, zou schrijven.
De 30 processen-verbaal van V. werden zoals de kinderpornozaak Zandvoort en de zaak van Franse jeugdmagistraat (een kabinetsmedewerker van de voormalige Franse socialistische Minister van Cultuur J. Lang) die in dit dossier voorkomt, immers nooit onderzocht.

Belangrijk om te weten in deze zaak, is het feit dat V. op het moment dat Marcel Vervloesem de kinderpornozaak Zandvoort onthulde, zoals zijn neefje D. in 2012 opnieuw heeft gedaan, ook naar Het Nieuwsblad stapte en in een zogezegd interview beweerde dat hij in zijn jeugdjaren door Marcel Vervloesem ‘sexueel misbruikt’ werd. Doordat V. en zijn jonge vriendjes die allen over een strafblad beschikken, met hun gelijklopende verhalen ook naar de Vlaamse zender VTM en de kranten Het Laatste Nieuws en Gazet van Antwerpen liepen die deze verhalen gretig overnamen, haakte de internationale pers (waaronder de journalisten van de 3 grootste Japanse kranten) die naar het dorpje Morkhoven afzakte om verslag uit te brengen over de kinderpornozaak Zandvoort, af. Sindsdien werd er over de kinderpornozaak Zandvoort met maar liefst 88.539 slachtoffers waaruit bleek dat er internationale kinderpornonetwerken bestaan, gezwegen.
De geschiedenis herhaalt zich blijkbaar.
V. wist zich dank zij de doofpotoperatie van de Turnhoutse justitie en de steun van Het Nieuwsblad en het Sp.a-bestuur te Herentals, politiek op te werken en werd, na zijn aanstelling tot gemeenteraadslid, zelfs tot voorzitter van de Herentalse commissie voor Veiligheid en Politie benoemd.
V. stuurde in december 2012, nadat het verhaal van zijn neefje D. in Het Nieuwsblad was verschenen en Marcel Vervloesem reeds 4 maanden werd opgesloten, een sms-je met doodsbedreigingen naar Vervloesem’s oudste minderjarige dochter. Het vreemde in deze zaak is dat zijn neefje D. dat, na zijn verhaal in Het Nieuwsblad, ook heeft gedaan. Het verschil tussen de twee doodsbedreigingen is echter dat de doodsbedreiging van V. blijkbaar het startsein was van een maandenlange terrorisering van het gezin van Vervloesem’s dochter dat drie minderjarige kinderen te onderhouden heeft. De terreur werd uitgeoefend door D. en zijn bende. Alhoewel er voortdurend nachtelijke doodsbedreigingen waren; er ‘s nachts met brandbommen werd gegooid die zich los door het dak van de veranda van het huis van het gezinnetje boorden, de buurman een mes op zijn keel kreeg gezet waarbij hij werd aangemaand om zich ‘niet te moeien’ en er een aanslag met een snelrijdende wagen op Vervloesem’s dochter werd gepleegd, liet de Turnhoutse justitie rustig begaan. Er werd niets gedaan met de klachten bij de politie van Herentals met toevoeging van de uitgeprinte sms-jes, waarvan processen-verbaal werden opgesteld. Turnhout stelde na zes lange maanden weliswaar een gerechtelijk dossier op maar daaruit zouden, zoals in het strafdossier van Marcel Vervloesem destijds gebeurde, honderden pagina’s met belangrijke verklaringen en documenten, verdwenen zijn.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat tijdens de maandenlange terreur op het gezinnetje, alle blogs van de vzw Werkgroep Morkhoven plotseling versleuteld werden zodat men van de terreur en de stilzwijgende medeplichtigheid van de Justitie, geen verslag kon uitbrengen. De webpagina’s van de Werkgroep over het in de doofpot steken van de kinderpornozaak Zandvoort, verdwenen systematisch van het internet.
Het was dus duidelijk dat het om een geörchestreerde actie van hogerhand ging.
De Werkgroep Morkhoven diende klacht in bij de bevoegde instanties en wees op het feit dat V. die al jaren lang gerugsteund wordt door de Sp.a (Vlaamse socialisten), de Turnhoutse justitie en Het Nieuwsblad, in 2005 in een petitie ondermeer had geëist om de Werkgroep Morkhoven ‘van het internet te verwijderen’. Hij kreeg daarbij de steun van de Herentalse burgemeester Jan Peeters die, zoals V., bestuurslid is van Sp.a Herentals. Peeters die tevens kamerlid is en in de jaren ’90 onder het vice-premierschap van de voormalige premier Elio di Rupo (Parti socialiste) staatssecretaris en Minister van Veiligheid was, zei toen dat hij de kwestie aan de juridische dienst van het stadje Herentals zou voorleggen. Veiligheid gaat immers voor alles, vooral als de goede naam van de Belgische Staat in het gedrang komt.
De Werkgroep contacteerde ook Premier di Rupo en de Ministers van Buitenlandse Zaken en Justitie die het zogenaamde Veiligheidscontract tekenden waarin staat dat ‘de bescherming van elke burger een prioriteit van de regering is’. Op die manier hoopte zij dat er een einde zou komen aan de voornoemde terreur. Justitieminister Turtelboom (Open VLD, Vlaamse liberalen) antwoordde toen dat het ‘principe van de scheiding der machten haar verhinderde om te interveniëren’. Turtelboom had echter procureur Jan Poels van het gerecht van Turnhout die de kinderpornozaak Zandvoort in de doofpot stak, tot kabinetschef benoemd…

In het berichtje over de zitting van 1.10.2014 op het hof van beroep te Antwerpen van Meulemans in Het Nieuwsblad, staan er weer de gebruikelijke leugens die, om het geheel een zweem van geloofwaardigheid te geven, zijn aangevuld met bepaalde uitspraken die bedoeld zijn om Marcel Vervloesem opnieuw te criminaliseren.

Meulemans schrijft bijvoorbeeld over de eis om ‘strafvermeerdering’ van de openbare aanklager terwijl de correctionele rechtbank van Turnhout enkel voortging op de krankzinnige verklaringen van D. in Het Nieuwsblad waarin werd gesproken over ‘sexueel misbruik’, ‘wapens, bivakmutsen’, ‘geschuifel met ijsblokjes over foto’s van jonge naakte meisjes’ en ‘ontvoeringen’ in het huis van Vervloesem.  D’s verhaal werd, volgens aloude gewoonte van de rioolkrant Het Nieuwsblad, zonder de gegevens te kontroleren en Vervloesem aan het woord te laten, te grabbel gegooid. Meulemans schreef geen woord over het betoog van Marcel Vervloesem en zijn advocate waarin duidelijk werd aangetoond hoe de vork aan de steel zat. Hij zweeg ook over het feit dat er, zoals tijdens het meer dan 10 jaar durende (media)proces te Turnhout, niemand van de burgerlijke partij op de zitting aanwezig was en de advocate van het zogezegd slachtoffer tot haar schaamte moest bekennen dat zij niet eens wist waar D. verbleef.  Dienen zijn artikeltjes misschien om ook de rechters die zich in zekere zin objectief wensen op te stellen,te manipuleren?

Meulemans is niet aan proefstuk toe. Hij haalde de Morkhoven-activist niet alleen jarenlang door het slijk maar liet V. ook voortdurend nieuwe verklaringen afleggen zoals ‘de opsluiting van Marcel is het mooiste verjaardagsgeschenk dat ik ooit in mijn leven heb gehad’. Een artikeltje in Het Nieuwsblad waarin stond dat er ‘nog een rechtsprocedure tegen Marcel Vervloesem lopende was’ zorgde er destijds ook voor dat de Morkhoven-activist die daartoe maanden tevoren door senaatsvoorzitter A.M. Lizin schriftelijk was uitgenodigd, verhinderd werd om in de senaat over de kinderpornonetwerken te gaan spreken. Meulemans schreef bij de vrijlating van Vervloesem in 2010 dat deze ‘met de vzw Werkgroep Morkhoven gebroken had’. Ook dit was een leugen en misleiding van de krantenlezers want de activist zetelt nog altijd in het Morkhoven-bestuur. Meulemans die men een woordvoerder van de Turnhoutse justitie zou kunnen noemen, speelde met zijn valse informatie in op het feit dat de Justitie Vervloesem bij zijn vrijlating een contactverbod met Morkhoven-voorzitter Jan Boeykens en ondervoorzitter J. de Croÿ oplegde terwijl deze hun verenigingslid gedurende 2 jaren wekelijks in de gevangenis gingen bezoeken. Justitie verbood Vervloesem bij zijn vrijlating ook om nog deel uit te maken van een vereniging die tegen kindermisbruiken strijdt, verlengde zijn spreekverbod met de pers dat hem in 2006 door de Turnhoutse rechter werd opgelegd en gaf hem zelfs een reisverbod opdat hij op geen buitenlandse kongressen zou gaan spreken.

Meulemans zou, normaal gezien, door de Vlaamse Vereniging van Journalisten – afgekort VVJ – omwille van een schending van de journalistieke deontologie, moeten geschorst worden. Het probleem is echter dat men bij de VVJ., zoals bij de Orde van Geneesheren en Advocaten, met zijn klachten niet terecht kan omdat zij enkel haar leden beschermt.

De Turnhoutse procureur Janssen die inmiddels procureur-generaal is bij het hof van beroep te Antwerpen (wat daarom niet wil zeggen dat de Antwerpse magistratuur volledig corrupt is), beloofde 8 jaar geleden in een interview met de krant Het Laatste Nieuws dat hij onderzoek zou voeren naar de bekende Franse jeugdmagistraat in de zaak Zandvoort ‘alhoewel hij ervan overtuigd was dat er geen magistraat bij betrokken kon zijn’. Vervolgens stuurde de gerechtelijke inspecteur Georges Zicot die, te samen met Marc Dutroux voor autozwendel werd vervolgd, een fax naar de rijkswacht van Geel waarin stond dat het ‘niet om een magistraat ging maar om een figuur uit het criminele milieu van Charleroi’.  Deze informatie was echter vals en op die manier werd ook deze zaak zonder onderzoek in de doofpot gestopt.

http://www.gva.be/cnt/aid1404973/kamer-keurt-nieuw-tuchtstatuut-voor-magistraten-goed

Justitie Antwerpen – ‘Het Proces’

AAa.1.10.14.hof.beroep.15

Beste K.

Men zou inderdaad kunnen stellen dat het ‘goed gegaan is’ met de rechtszitting op het hof van beroep te Antwerpen waar dat ons bestuurslid Marcel Vervloesem zich eergisteren mocht komen verdedigen tegen de zaken waarvoor de Turnhoutse Justitie hem twee jaar geleden reeds 4 maanden heeft laten opsluiten.

We hebben echter geleerd dat de justitie niet te vertrouwen is en dat wat vandaag positief overkomt, morgen totaal kan omgeslagen zijn.

Als voorbeeld neem ik de leugendetector-test waartoe de Turnhoutse rechter François Caers destijds bevel gaf. Zowel Marcel Vervloesem als zijn zogenaamde slachtoffers, zouden opgeroepen worden. De Werkgroep Morkhoven koesterde toen eventjes de hoop dat het opnieuw de goede richting zou opgaan met de rechtszaak. Maar nadat de leugendetectortest had uitgewezen dat Marcel de waarheid had gesproken en nadat een zogezegd slachtoffer dat in bedwang werd gehouden door een paar rijkswachters was beginnen te schreeuwen dat hij ‘geen leugendetector-test wilde’, werd er niemand meer opgeroepen. In de plaats daarvan werd Marcel aan een zoveelste psychologisch-psychiatrisch onderzoek onderworpen. Het rapport werd voor een deel door de bekende prof.dr. Paul Cosyns opgemaakt. Deze laatste leidde in 1989 de naar hem genoemde Commissie Cosyns die onderzoek moest doen naar de door de Werkgroep Morkhoven ingediende klachten rond het sexuele misbruik en ernstige mishandelingen in de Antwerpse kinderkliniek Good Engels.  In het deskundigenrapport werd Marcel voor de zoveelste keer normaal bevonden en er werden ook enkele kritische vragen gesteld rond het onderzoek waarmee de magistratuur, waaronder ook enkele magistraten van het hof van beroep te Antwerpen, geen rekening hield. Positief was wel dat de leugendetectortest twijfel opriep rond de getuigenissen van de zogezegde slachtoffers zodat Marcel in deze zaak niet langer vervolgd werd. Maar even later werd Marcel door drie minderjarigen die uit een instelling waren ontvlucht en die bij hem om hulp aanklopten, van sexueel misbruik door middel van bamboostokjes beschuldigd. De verhalen over de bamboostokjes werden in de krant Het Nieuwsblad gepubliceerd. De minderjarigen bleken echter contact te hebben met de genaamde V. die toen de door Marcel onthulde kinderpornozaak Zandvoort wereldnieuws was, naar Het Nieuwsblad stapte en beweerde dat hij in zijn jeugdjaren door Marcel ‘sexueel misbruikt’ was geweest.  Van V. bestaan er zo’n 30 processen-verbaal van zedenfeiten met jongetjes die door de justitie nooit onderzocht werden.

De uitspraak van het hof van beroep is pas over 2 maanden.
De Voorzitter van het hof kwam wel sympathiek over en liet verstaan dat ‘vroegere veroordelingen van Marcel Vervloesem niet terzake deden in deze kwestie’.
Dat was in tegenstrijd met de woorden van de openbare aanklager die, zonder het dossier blijkbaar te kennen, om een strafvermeerdering vroeg en die wees op het feit dat Marcel ‘hervallen was niettegenstaande de maandenlange begeleiding van Prof. dr. Cosyns’.
De Voorzitter verwees met zijn woorden ook ongetwijfeld naar de Turnhoutse rechter die, zoals ten tijde van de bamboo-stokjes-affaire, in zijn vonnis bijna uitsluitend naar de eerdere veroordelingen van Marcel Vervloesem wees en die voor de rest genoegen nam met D’s gefantaseerde verhalen die in Het Nieuwsblad verschenen. D. is toevallig het neefje van V., die destijds met zijn verhaal naar Het Nieuwsblad stapte zodat de Turnhoutse justitie over ‘feiten’ kon spreken…
Verder stak de Voorzitter een waarschuwende vingertje op naar de perverse journalisten van Het Nieuwsblad die allerlei roddels blijven publiceren alsof de feiten steeds werkelijk gebeurd zijn. Vooral de genaamde Ivo Meulemans (‘Ivoke’ zoals de Werkgroep hem noemt) die blijkbaar de enige journalist was die de zitting bijwoonde, is tijdens de voorbije jaren zeer sterk geweest in het publiceren van sterke verhalen en is mede verantwoordelijk voor het feit dat Marcel 2 jaar geleden gedurende 4 maanden lang in de gevangenis werd opgesloten.  Het Nieuwsblad publiceerde zelfs verhalen over ‘bivakmutsen en wapens in het huis van Marcel Vervloesem’.  Er was zelfs sprake van ‘een witte bestelwagen waarmee Marcel Vervloesem en zijn onderbuur een ontvoering van minderjarige meisjes naar Nederland wilden organiseren’. Het laatste verhaal was gebaseerd op een artikeltje dat in Het Nieuwsblad verscheen. Dat handelde over de ontvoering van minderjarige meisjes in een witte bestelwagen met Nederlandse nummerplaat.
Alhoewel de Voorzitter van het hof dus een positieve indruk maakte en goede vragen stelde, is het hele proces eigenlijk een herhaling van de al 12 jaar lang durende pogingen om de kinderpornozaak Zandvoort in de doofpot te stoppen. Dat gebeurde altijd door middel van allerlei verhalen in Het Nieuwsblad die steeds gevolgd werden door de mededeling van het Turnhoutse gerecht waarin gezegd werd dat ‘men de feiten zeer ernstig nam’.
Het heeft veel weg van een parodie en het doet sterk denken aan de kluchten die de Franse toneelschrijver Molière voor het plezier van koning Lodewijk XIV en zijn hof in een zaal van het Louvre opvoerde. Molière studeerde rechten in Orléans.
Alle noodzakelijke ingrediënten zijn aanwezig: De autoriteiten proberen een kinderpornozaak in de doofpot te stoppen en gebruiken alle mogelijke middelen om de onthuller van de kinderpornozaak zelf van ‘pedofilie’ te beschuldigen. Men laat allerlei kwakzalvers en fantasten aan het woord die verhalen komen vertellen over bivakmutsen, wapens, ontvoeringen in het huis van de activist. De activist wordt, zoals Ivo Meulemans in Het Nieuwsblad schreef, een ‘laffe stroper’ en een ‘wolf in schapenvacht’ genoemd. Hij zou er allerlei magisch-realistische rituelen op nahouden en zou – hijgend van genot – bamboestokjes gebruiken om zwak begaafde jongetjes op hun achterwerk te slaan en te penetreren.  Alhoewel hij enkel geinteresseerd is in maagdelijke jongetjes zou hij echter ook aangegrepen zijn door de foto’s van jonge naakte meisjes waarover hij ijsblokjes zou schuiven. De magistraten zeggen ‘de feiten zeer ernstig te nemen’ maar kunnen nauwelijks van achter hun maskers verbergen dat zij constant genieten van de opgezette scenes.
Het is alleen jammer dat er in de zaak Zandvoort 88.539 kinderen sexueel misbruikt zijn en men Marcel Vervloesem die de moed had om dit kinderpornonetwerk te onthullen, langzaam maar zeker vermoordt. In de gevangenissen van Brugge en Turnhout zorgde men er bijvoorbeeld voor dat hij geen insuline meer kreeg voor zijn suikerziekte zodat hij enkele keren op de spoedafdeling van het ziekenhuis belandde. Dat is maar een van de honderden zaken die in de gevangenis plaats vonden. Daarbuiten zijn er de ongekontroleerde verhalen in Het Nieuwsblad en de aanslepende gerechtelijke processen die de gezondheid van de activist volledig hebben ondermijnd. De huidige aanklager van Marcel Vervloesem is een neefje van de voornoemde V. waarvan 30 processen-verbaal van zedenfeiten met jongetjes bestaan. Zij oefenden vorig jaar gedurende zes maanden een terreur uit op Marcel Vervloesem’s dochter met drie minderjarige kinderen. De Turnhoutse justitie liet dit begaan en alle blogs van de Werkgroep Morkhoven werden versleuteld zodat er geen mogelijkheid was om daarover iets te publiceren.  Alle artikels in verband met dit schandaal verdwenen toen van het internet. Oud-justitieminister A. Turtelboom die thans Minister van Financiën is (Open VLD, Vlaamse liberalen), antwoordde in een schrijven dat ‘het principe van de scheiding der machten haar niet in staat stelde om te interveniëren’.  Turtelboom had de Turnhoutse procureur Jan Poels echter tot kabinetschef benoemd…